Category: Vernacular architecture

  • สันนิษฐานการประกอบบันไดไม้ ศาลากลาง จังหวัดนนทบุรี (หลังเดิม) – โบราณสถาน

    ภาพแสดงการสันนิษฐานวิธีการประกอบสร้างบันไดไม้ของศาลากลางจังหวัดนนทบุรี หลังเดิม ซึ่งเป็นโบราณสถาน สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พศ.2454 โดยจากการสำรวจพบการใช้เดือยที่ขอบข้างของลูกนอน(ขั้นเหยียบ)เสียบทะลุรูเดือยข้างแม่บันไดจำนวน 3 ตำแหน่งคล้ายวิธีการประกอบบันไดของเรือนไทยประเพณี ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • รูเสียบเต้ารับชายคาเรือนไทยซึ่งมีผลต่อรูปทรงและสัดส่วนของเรือน

    เต้า คือ องค์ประกอบเรือนไทยพื้นถิ่นภาคกลางทำหน้าที่รับเชิงกลอนหรือเชิงชายส่วนชายคาของหลังคาโดยเต้าจะเสียบผ่านฝาทะลุเข้าในเสาเรือน โดยทั่วไปเต้าจำแนกเป็น 2 ชนิดตามตำแหน่งที่ติดตั้ง คือ เต้าราย และ เต้ารุม โดยเต้ารายอยู่ในตำแหน่งด้านของเรือนทั้งด้านรี(ยาว)และด้านสกัด(กว้าง) และ เต้ารุมอยู่ในตำแหน่งของมุมเรือนเนื่องจากจะมีเต้าทั้งในระนาบด้านสกัดและด้านรีมา”รุม”อยู่ในตำแหน่งเดียวกันรูปทรงของหลังคาซึ่งแปรผันตามขนาดของเรือนและลักษณะพื้นถิ่นนิยมนั้นเกิดจากการกำหนดความยาวของเต้าและระยะของรูเสียบเต้าจากหัวเสา เรือนที่มีหลังคา”แจ้”หรือความลาดชันของหลังคาน้อยจะมีความยาวของเต้ามากร่วมกับระยะจากรูเสียบเต้าถึงหัวเสาน้อย เป็นต้น ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • Yakisugi การเผาผิวไม้เพื่อการถนอมรักษาคุณภาพแบบช่างไม้ญี่ปุ่นโบราณ

    Yakisugi หรือ Shou Sugi Ban เป็นวิธีการเผาผิวไม้เพื่อการถนอมรักษาคุณภาพไม้ของช่างไม้ญี่ปุ่นโบราณนอกเหนือจากวัตถุประสงค์เพื่อความสวยงาม ดังนี้ ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • บันทึกแบบเครื่องไม้บุษบก วัดเพชรสมุทร สมุทรสาคร

    บันทึกแบบเครื่องไม้ระหว่างการถอดรื้อ ซ่อมและประกอบใหม่บุษบกวัดเพชรสมุทร (วัดบ้านแหลม) แม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม พศ.2566 ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • รอยต่อปากไม้แบบเดือยคุด ที่วัดเทพนิมิต ปัตตานี

    ร่องรอยซากอาคารเดิมจากการรื้อถอดเพื่อบูรณะศาลาไม้เก่าที่วัดเทพนิมิต อำเภอปานาเระ จังหวัดปัตตานี จากสภาพภายนอกสามารถสันนิษฐานรอยต่อปากไม้ภายในได้ว่าเป็นประเภทเดือยคุดโดยขอบรอยต่อของเดือยคุดทุกด้านจะเรียบเสมอกันทั้งหมดแตกต่างจากเดือยประเภทอื่นๆ และ ไม่พบการใช้ตะปูหรือวัสดุจับยึดอื่นอื่นประกอบจึงทำให้มั่นใจได้ว่าภายในรอยต่อมีเดือยซ่อนอยู่ภายใน ซึ่งคำว่า “คุด” หมายถึง ซ่อนหรือหลบอยู่ภายในนั่นเอง ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • Sewari เทคนิคการป้องกันไม้แตกแบบช่างญี่ปุ่น

    การป้องกันไม้แตกจากการเปลี่ยนแปลงทางขนาดในระหว่างการแลกเปลี่ยนความชื้นของไม้เนื่องจากสภาวะอากาศวิธีหนึ่งของช่างญี่ปุ่นเรียกว่า Sewari โดยการผ่านไม้เป็นร่องจากผิวถึงส่วนของไส้ไม้ตลอดแนวความยาวเพื่อ bypass ความชื้นภายในออกให้การเปลี่ยนแปลงความชื้นในแต่ละชั้นวงปีของไม้ไม่แตกต่างกันมากจนทำให้เกิดการปริแตก ร่อง Sewari นี้หลังจากการผ่าจะเป็นร่องที่มีความกว้างของร่องเสมอกันตลอดความลึก จนเมื่อไม้แห้งส่วนของร่องที่ผิวนอกจะขยายตัวกว้างขึ้น ลักษณะของร่องจะเปลี่ยนเป็นร่องรูป V จากการเปลี่ยนแปลงทางขนาด เนื่องจากความชื้นลดลง ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก ในการใช้งานอาจใช้ชิ้นไม้หรือวัสดุอื่นอุดร่อง เรียกวิธีการนี้ว่า Umeki ภาพตัวอย่างแสดงการปริแตกตามธรรมชาติของวัสดุไม้ เทคนิค Sewari อาจกล่าวได้ว่าเป็นการสร้างรอยแตกที่ควบคุมได้เพื่อป้องกันการปริแตกตามธรรมชาติซึ่งควบคุมไม่ได้

  • เสายองหิน ฐานรากเรือนไม้พื้นถิ่น

    เสายองหิน หรือ เสาเทินหิน เป็นระบบฐานรากของเรือนไม้พื้นถิ่นซึ่งใช้หินธรรมชาติวางบนพื้นดินโดยอาจขุดฝังจมต่ำกว่าระดับดินเล็กน้อย ผิวบนสลักเป็นเบ้าขนาดและรูปทรงสัมพันธ์กับเสาเรือนเพื่อวางเสาเรือนให้มั่นคงในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เสายองหินช่วยตัดการผุกร่อนเสื่อมสภาพของตีนเสาเนื่องจากน้ำในดินและน้ำผิวดินรวมถึงศัตรูทำลายไม้ในดินด้วย ในเชิงโครงสร้างเสายองหินช่วยกระจายน้ำหนักของเสาให้แผ่นกว้างขึ้นมากหรือน้อยตามพื้นที่ของหินซึ่งวางอยู่บนพื้นดินนั้นโดยพบมากในพื้นที่ดินทรายหรือดินอ่อน เรือนเสายองหินสามารถยกย้ายเปลี่ยนสถานที่หรือยกปรับระดับได้สะดวกในกรณีที่ทรุดต่ำลงเนื่องจากการชะหน้าดินหรือน้ำหนักของเรือนเอง วัสดุหินที่ใช้โดยมากเป็นหินตามภูมิประเทศในพื้นที่ เช่น หินทรายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นต้น ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • โครงหลังคาศาลาไม้ วัดเทพนิมิต อำเภอปานาเระ ปัตตานี

    โครงหลังคาศาลาไม้ วัดเทพนิมิต อำเภอปานาเระ จังหวัดปัตตานี เป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นซึ่งสะท้อนรูปแบบที่มีความเชื่อมโยงสัมพันธ์กับรูปแบบสถาปัตยกรรมมลายู โดยพบการใช้ขื่อทับหลังแปหัวเสา ไม่ปรากฏเสากลางในระหว่างอาคาร ระยะของไขรายื่นยาวเพื่อถ่วงน้ำหนักของชุดขื่อซึ่งอาจกดให้แปหัวเสาตกท้องช้างส่งผลให้ส่วนยื่นของแปหัวเสาบริเวณไขราเชิดขึ้นได้ ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • ลักษณะโครงหลังคา”ขื่อทับแปหัวเสา”แบบอย่างสถาปัตยกรรมมลายู

    ลักษณะโครงหลังคาไม้ซึ่งได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากสถาปัตยกรรมมลายูมีลักษณะเด่นอย่างหนึ่งคือ การวางขื่อทับบนแปหัวเสา แตกต่างจากโครงหลังคาแบบสถาปัตยกรรมไทยทั่วไปซึ่งวางแปหัวเสาทับบนหลังขื่อ การวางขื่อทับบนแปหัวเสานั้นทำให้สามารถวางขื่อ+ดั่ง+จันทันในตำแหน่งหลังแปหัวเสาได้โดยไม่ต้องมีเสารับซึ่งหมายความว่าพื้นที่ช่วงกลางของอาคารบริเวณใต้หลังคาไม่มีเสาเป็นอุปสรรค ทั้งนี้การวางขื่อทับบนหลังแปหัวเสาพบร่วมกับขนาดหน้าตัดของแปหัวเสาที่ใหญ่ขึ้นและการยื่นส่วนไขราออกไปมากกว่าลักษณะโครงหลังคาไทยเพื่อให้น้ำหนักของส่วนไขราถ่วงต้านการแอ่นตัวของแปหัวเสาในระหว่างช่วงพาดเสาเนื่องจากน้ำหนักของขื่อและชุดจันทัน ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก

  • ฐานเสาไม้หล่อน้ำมัน ภูมิปัญญาชาวบ้านป้องกันการเสื่อมสภาพของเสาไม้

    ภาพฐานเสาไม้วางบนแท่นหินลักษณะเป็นเบ้าเพื่อหล่อน้ำมันป้องกันการเสื่อมสภาพของเสาไม้ พบมากในภาคใต้ของประเทศไทย โดยเสาไม้ซึ่งวางเทินอยู่บนเบ้าหินช่วยลดการดูดซึมน้ำจากดินโดยตรง อินทรีย์สารและอนินทรีย์สารในดินอาจทำให้ไม้เกิดการผุพังเสื่อมสภาพรวดเร็ว การหล่อน้ำมันในเบ้าหินนั้นป้องกันน้ำและศัตรูทำลายไม้ประเภทสิ่งมีชีวิต เช่น ปลวก มอด แมลงกัดเจาะ รา ฯลฯ ได้ดี ภาพประกอบโดย สันธาน เวียงสิมา สถาปนิก